Tamara Gurgenyan (tgurgenyan) wrote,
Tamara Gurgenyan
tgurgenyan

ԻՄ ԻՄԱՍՏՈՒՆ ՊԱՊԻ ՊԱՏՄԱԾՆԵՐԻՑ

4 տարի առաջ էր` էն սարսափելի աղետի ժամանկ , երբ  A-320-ը  աղետի ենթարկվեց,  ընկերուհուս  եղբայրն էլ ինքնաթիռում էր....
2 տարի առաջ   բարեկամներիցս մեկը մի ակնթարթում ավտովթարի ժամանկ կորցրեց 2 անչափահաս տղաներին........... 

Ամեն անգամ, երբ որդեկորույս մոր ես տեսնում, քեզ թվում է, նա` զավակին կորցրած մայրը, չի դիմանա, կխելագարվի.......  Էդ դեպքերի ժամանկ , երբ պապիս մոտ ասում էի` Մայրը չի դիմանա, կգժվի, պապս` հազար մահ տեսած, մի բան էր  պատմում.


<<Լինում է, չի լինում, մի կին է լինում:  Էս կինն ամբողջ աշխարհում մեն- մի    մինուճար տղա է ունենում: Օրերից մի օր, մի դժբախտ օր էս կնոջ տղան մահանում է: Մայրը ողբում է լալիս........ Երբ որդուն ուզում են հողին  հանձնել, մայրը չի թողնում: <<Չէ', թողեք,- ասում է, մի թաղեք նրան, թողեք նրան, որ ես նայեմ  նրան, նայեմ ու սգամ, մի' տարեք ինձնից նրան.....
 Հարազատները չեն իմանում` ինչ անեն, մի տարեց, իմաստուն մարդ ասում է .<< Մի սենայակում` առաստաղից, մի կտոր հաց կախեք,  էդ սենայկում դրեք որդու դագաղը, մայրն էլ թող էնտեղ մնա.......
Անցնում են օրերը,  որդուն կորցրած մայրը` առանց աչքին հաց ու ջուր, առանց աչքին որևէ մի բան երևալու, լալիս էր ու լաիս, սգում որդու մահը, անցնում են օրերը 1,2, 3, 10.... Ու չէր թողնում մայրը որդու դին հողին հանձնել.... Անցնում են օրերն էդպես, մի օր էլ մայրը, որ, ի վերջո, մարդ էր, սովածանում է, նայում  շուրջբոլորը, տեսնում առաստաղից մի չոոր կտոր հաց է կախված: Ձեռքն երկարում է, որ հացը վերցնի, բոյը չի հասնում, փորձում է մեկ-երկու, երեք,  սովը տանջում է,,, երկար չարչարվելուց հետո, մայրը կամաց քաշում է որդու դագաղը, կանգնում վրան, ձեռքը երկարում հացին: 
Էն իմաստուն տարեց մարդը բարեկամներին ասում է` այ հիմա'  գնացեք  ու հողին հանձնեք որդու մարմինը>>: 
   
Tags: կյանք
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

  • 0 comments