April 6th, 2011

Բարև, գարուն

Վաղուց, շատ վաղուց ոչինչ չեմ գրել: Ուշ գիշեր է... լավ է , որ գարուն է. թերևս դրսում թափառող անտուն այն մարդկանց ցրտահարվելն այլևս չի սպասում,  ու դա լավ է : Չգիտեմ ինչու , չգիտեմ ինչպես,  այսօր հիշել էի, Այգեստանում ցրտահարված մի թափառաշրջիկի մասին, մայրս ասում էր է կողքինէլ տոպրակից թափված խնձորներ կային` էլի ցրտահարված ,, դա մի քանի տարի առաջ էր...աշխարհն այն ժամանակ չգիտեմ ավելի , թե պակաս գունավոր էր ինձ համար.....
Ինչքան հաճախ են գույներն այդ խառնվում իրար ու ներկում մեր կյանքն այնպես, ինչպես ուզում են...նկարելուց հեռու եմ շատ- շատ , բայց զգացել եմ, այնտեղ, որտեղ գույները մուգ են ու խամրած, խառնում ես մի քիչ դեղին,  ու ամեն ինչ ավելի պայծառ է դառնում.... Ինչ լավ է, երբ մարդ կյանքում ունենում է այդ դեղինը, արևը ,,,, ես ունեմ այդ արևը` Աղջիկս,,,,, բոլոր գույների մեջ ամենավառը, նա, որ արև է, իսկական արև, որ լույսով է լցնում ամեն- ամեն ինչ....

Գարուն է,,, բացում ես պատուհանդ, ու գարնան հոտը լցվում է սենյակդ, հոգիդ ու չես ուզում` ոչ մի, ոչ մի վատ բան գրել: Ուզում եմ հնարավորին չափ լայն բացել հոգիս, որ գարունը,  ինչքան տեղ ունի,  ներս մտնի, օգնի ինքնամաքրվել այս հավիտենական խրթին աշխարհում:



ԼԵՈՆԻԴ ԵՆԳԻԲԱՐՅԱՆ . պաշտում եմ նրա նովելները

«Зря, просто так обижать человека не надо. Потому что это очень опасно. А вдруг он Моцарт? К тому же еще не успевший ничего написать, даже «Турецкий марш». Вы его обидите – он и вовсе ничего не напишет. Не напишет один, потом другой, и на свете будет меньше прекрасной музыки, меньше светлых чувств и мыслей, а значит, и меньше хороших людей. 
Конечно, иного можно и обидеть, ведь не каждый человек – Моцарт, и все же не надо, а вдруг… 
Не обижайте человека, не надо. 
Вы такие же, как он.
Берегите друг друга, люди!»

Իսկ մենք օրական հարյուր,  հազար անգամ կոտրում ենք ուրիշներին, ուրիշների ձգտումը, թռիչքի, կամ , պարզապես ապրելու տենչը ....  ու մի այդքան էլ մեզ են կոտրում, մինչդեռ ...